Soms moet je en soms is het een moetje. Woordspelingen, altijd leuk. Over moeten en willen, over keuze en dwang. En over moed en keuzes.

Moetje

Huwelijksbevestiging van de auteur. Niet te zien, maar toch een moetje, zij het een vrijwillig en zelfgekozen moetje

 Een moetje [Moetje – Wikipedia] is tegenwoordig geen gangbare uitdrukking meer, maar tot ruim over de helft van de vorige eeuw was het een goed gekende: moeten trouwen omdat het huwelijk al was geconsumeerd voor het wettelijk was bevestigd. Ofwel: er was een baby op komst. Mijn eigen huwelijk vond ook plaats nadat er al een kindje op komst was, maar dat was gepland. Wij vonden trouwen zonder kinderen niet zo nodig. In deze aflevering van dit blog ga ik het eens hebben over moeten en willen, over keuze en dwang. En over moed en keuzes.

Het woord moet heeft meerdere betekenissen. Zo is het de naam van een Egyptische godin en het is een woord dat afdruk betekent, bijvoorbeeld de afdruk van een niet meer bestaand deel van een gebouw, de indruk van een letter in het papier (drukkerij) of de indruk van de poot van een meubelstuk dat te zwaar is voor de ondergrond, of van een naaldhak in het parket. En, uiteraard, is het de 1e, 2e en 3e persoon enkelvoud van het werkwoord moeten. Die moeten die meubilair nalaat, of de moeten die de mallen van drukletters in het papier drukken, of de moeten in gebouwen van eerdere onderdelen, zijn opgelegde indrukken. De ondergrond vroeg er niet om en kon het niet weigeren, het moest. Het moetje moet. Zo zijn er veel dingen die moeten en nog meer die lijken te moeten. Ook als je het hebt over de voeding en opvoeding van jonge kinderen, krijgen ouders vaak het idee dat er van alles moet waar ze niet onderuit kunnen, dat ze niet kunnen weigeren en evenmin kunnen ontlopen.

Welbeschouwd klopt er van dat moeten niet heel veel. Veel van de dingen waarvan ouders het gevoel hebben dat het moet is een kwestie van cultureel gebruik. Het enige moeten zit in de sociale druk, in het denken de groepscode te moeten volgen. Het enige echte moeten is nadenken over wat je doet en nadenken over alle opties en hun consequenties voor je een keuze maakt. Wat jullie doen als ouders laat onvermijdelijk moeten achter op je kind. Denk er dus goed over na wat voor moeten dat moeten zijn. Daar is moed voor nodig. Moed om tegen de algemeen geldende normen en waarden in te gaan, moed om je eigen ding te doen, je eigen stempel te drukken, je eigen geweten te volgen. Moed om jezelf en je kind te respecteren.

Moet je borstvoeding geven of maakt dat niet uit? Als je geen borstvoeding geeft, moet je dan gaan voor donormelk of voor poedermelk? Moet je slaap afdwingen en ”goede” gewoontes? Moet je gaan voor onvoorwaardelijk of voor straf en beloning? Ik weet het niet en ik kan je niet antwoorden. Er is er maar één die kan zeggen wat jij moet en dat ben je zelf. Ik kan je wel richtlijnen geven voor je denkproces. Een heel stevige moet, indruk, wil ik geven met: jouw kind is niet van jou, maar je mag er een periode voor zorgen, hem begeleiden op zijn levensweg. Een andere is: jouw kind is een mens, een volledig mens en verdient evenveel respect als elk ander mens. En de derde is: doe aan geen ander wat je niet aan jezelf gedaan zou willen hebben. Als de moet die je achter gaat laten op je kind er eentje is die je niet op jezelf gedrukt zou willen hebben, denk dan nog eens heel goed na of je die wel op je kind wilt achterlaten. Jouw kind, dat niet van jou, maar met jou is. Jouw kind, een echt mens, een volwaardig mens, een gerespecteerd mens.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.