Mannetje erbij?

Zowel, al sinds jaar en dag, in de borstvoedingsvrijwilligersorganisaties als bij internet (facebook-)groepen laait nu en dan de discussie op of er ook mannen bij mogen. Virtuele en life bijeenkomsten voor moeders over borstvoeding zijn voor velen een absolute no-go area voor mannen, terwijl anderen al even fervente voorstanders zijn. Tegenstanders van mannelijke deelname vinden dat borstvoeding een vrouwenzaak is, of dat mannen waarschijnlijk viezige bijbedoelingen hebben of ze voelen zich niet veilig om intieme zaken te bespreken in een gemengd publiek. Voorstanders vinden dat vaders ook deel hebben aan de zwangerschap en de baring en dus ook deel moeten (mogen) uitmaken van het voeden. Ook al doen ze het dan niet zelf, het is goed als mannen er iets van af weten, meekrijgen met welke vragen moeders zitten en ook ervaren hoe ze hun partner het beste kunnen steunen.

rubensiaansevrouwenMet name voor vrouwen uit culturen waar mannen en vrouwen voornamelijk in gescheiden subculturen leven en waar mannendingen en vrouwendingen grotendeels gescheiden zijn, is het te begrijpen dat vrouwen borstvoeding groepen als ”enkel voor vrouwen” activiteiten zien. Je laat vreemde mannen je lijf niet zien, soms zelfs niet eens je gezicht, dus praat je over lijfelijke aangelegenheden ook niet waar vreemde mannen bij zijn. Ik vermoed dat in dergelijke culturen het aantal mannelijke partners dat dergelijke IRL of virtuele bijeenkomsten wil bezoek uiterst gering tot niet bestaand zal zijn. Ik kan me voorstellen dat voor vrouwen met een dergelijke achtergrond die in een westerse cultuur leven de aanwezigheid van mannen een belemmering kan zijn. Mogelijk een reden om er zelf weg te blijven.

Jeske_0033Aan de andere kant denk ik dat actieve deelname van niet borstvoedende partners, aan activiteiten die te maken hebben met borstvoeding, heel goed is. Het versterkt de band tussen de ouders en het helpt de niet voedende partner bij het vormen van de band met het gezamenlijke kind. Merk op dat ik hier de aanduiding voor geslacht weg laat. Dit geldt namelijk evengoed voor mannelijke als voor vrouwelijke partners. Het geslacht doet in dit geval niet ter zake. Een partner die meedoet met, mee gaat naar, deel neemt aan fysieke of virtuele bijeenkomsten voor borstvoedende moeders doet dat niet om te komen tietengluren. Het gaat om mer begrip, om solidariteit, om een betere partner en een betere ouder te worden.

enhanced-12988-1391393257-12Ik vrees dat de scenario’s in de twee bovenstaande alinea’s elkaar in de weg staan. Sommigen opperen dat er dan maar groepen speciaal voor vaders van borstgevoede kinderen moeten komen. Die zullen er vast wel zijn, maar de vraag is of vaders een vaderpraatgroep zoeken. En moeten vrouwelijke, niet zelf voedende partners daar dan ook heen of mogen die wel bij de voedende moeders blijven? Dat kunnen namelijk best ook wel enge gluurders zijn, je weet maar nooit. Een andere optie is dat er groepen zijn voor enkel moeders en groepen voor moeders en hun partners en/of andere naasten die samen met hen de zorg voor de kinderen hebben. Dat is een optie die mij wel aanspreekt. Helaas zou dat waarschijnlijk leiden tot een grote toename van het aantal Facebookgroepen, tenzij een deel van de groepen zich specialiseert tot de ene en een deel tot de andere optie. Of zal ik gewoon zelf een groep gaan beginnen die open staat voor iedereen die als moeder, partner, mantelzorger, vrijwillige borstvoedingscoach en professionele borstvoedingsbegeleider?

Wat denk jij: zou er een niche zijn voor zo’n groep?

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.