Liefde

Maandag Gastcolumndag. Vandaag een bijdrage van Monique over haar bijzondere twee jaar borstvoeding.

Twee jaar

Ik heb in vorige stukjes al duidelijk gemaakt hoe ik over het geven van borstvoeding denk. Het is de normaalste zaak van de wereld om je kind te voeden. En ik heb het met liefde gedaan. Het liefst zou ik willen schijven dat ik het met liefde en plezier heb gedaan. Maar dat laatste, plezier, dat heb ik er vooral na de eerste twaalf tot veertien maanden niet gehad. Bij mijn beide kinderen niet.

Bij mijn oudste startte ik met borstvoeding, en ik ging door, ook na zes en negen maanden, omdat ik niet wist hoe ik moest stoppen. De afbouwschema’s hadden het over een voeding per keer afbouwen. Maar mijn dochter dronk zo vaak en zo onregelmatig dat ik er geen voeding uit kon halen en ik vond het ook wel prima zo, het leek me erg veel tijd kosten, dat flesjes maken. Toen zij een maand of veertien was, werden de voedingen voor mij minder prettig. Ik voelde me onrustig, alsof er beestjes onder mijn huid kropen op het moment dat er aan mijn tepel gezogen werd. Zodra ze losliet was het gevoel weg. Ik redde het met mijzelf wat afleiden en ‘s nachts was ik slaperig genoeg om er geen last van te hebben. Maar het gevoel werd steeds erger, op het hoogtepunt was ze 18 maanden. Ik drukte haar huilend in mijn borst zodat ze losliet, waarop zij ging huilen en ik haar weer aanlegde. Ik werd verscheurd tussen er willen zijn voor mijn dochter, die mij zo nodig had en mijn lijf dat het niet kon. Ik wilde haar wel uit het raam gooien. Zo’n naar gevoel was het. Toen besloot ik af te gaan bouwen, vaste momenten in te lassen waarop er wel gedronken wordt en dat werden er steeds minder, totdat met 20 maanden de laatste voeding werd gegeven.

Het voelt nog steeds traumatisch voor mij, nu ik dit schrijf krijg ik weer een knoop in mijn maag. Ik had mijn dochter zo graag langer willen voeden. Een zoektocht naar wat dit toch zou zijn, en waar dit vandaan kwam volgde. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat het nursing agitation moest wezen. Iets wat in ieder geval voorkomt bij voedende zwangeren of moeders die tandem voeden (de laatste ervaren het dan naar hun oudste kind). Verhalen zoals het mijne, moeders die het ervaren terwijl er verder geen bijzonderheden zijn, zijn op een hand te tellen.

2 jaar.2Bij mijn tweede dochter heb ik tijdens de zwangerschap de angst gehad dat ik mij direct zo zou voelen en daardoor het borstvoeden niet zou lukken. Zodra ik haar aanlegde wist ik gelukkig dat het oké was en goed zou gaan. Totdat ik rond dezelfde leeftijd weer dat beestjes onder de huid gevoel kreeg.  Nu bleef ik niet tegen wil en dank doorvoeden. Een strak schema ontstond van wanneer zij wel en niet bij mij mocht drinken. Eerst geen slokjes meer tussendoor. Daarna de voedingen na haar slaapjes, etc. etc.. Totdat we in het nu zijn aanbeland. Een week geleden weigerde ik haar vroege ochtendvoeding van ‘s morgens 6.00 waarna ze nog even lekker doorsliep. We staan nu op en gaan samen een broodje eten en gezellig op de bank knuffelen totdat grote zus wakker word. Een fijne oplossing want heel wat beter dan je kind uit het raam willen gooien. ‘s Avonds rond zeven uur mag ze nog lekker uitgebreid drinken. Ik heb mijn smartphone of een boek in mijn hand, en in de biological nurturing houding ligt zij te drinken en kijkt TV. Dit werkt, dit is fijn. Voor zolang het duurt.

Maar ik ben blij en gelukkig, want de emoties zijn niet zo hoog opgelopen als de eerste keer én over twee weken word ze 2 jaar. Heb ik toch maar mooi de WHO-norm gehaald. En ik had nooit geloofd dat ik daar toch trots op zou zijn, omdat ik borstvoeding geven eigenlijk zo vreselijk normaal vind.

PS (GvV-S): ik zal proberen meer informatie over dit onderwerp te verzamelen in een themapagina.

2 antwoorden
  1. D
    D zegt:

    Ik heb dit ook ervaren. Vreselijk vond ik het. Mijn oudste heb ik 22 maanden gevoed, ondanks de agitation vanaf een maand of 6. Mijn tweede 9 maanden. Bij hem voelde ik het vanaf een maand of 6 weer opkomen en toen zijn we snel gaan minderen. Oh die agressieve gevoelens naar mijn kind… zo naar vond ik dat. Ik ben ook heel pro-bv, maar ben ook enorm blij met mijn keuze om met mijn zoontje toch op kv over te stappen. Bij mijn dochter ben ik achteraf gezien veel te lang doorgegaan, enorm over mijn grenzen.
    Ik ben blij dat je er over schrijft, want er is zo weinig over bekend. Toen ik er mee worstelde was er niks in NL over de vinden, alleen in de VS en inderdaad meestal over zwangeren of tandemers. Oef, het idee van tandemen… aan twee kanten die griebels verdragen. Ik zou het niet kunnen. Succes met verder voeden, echt respect voor!!

    Beantwoorden

Trackbacks & Pingbacks

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.