Ergens invulling aan geven is een belangrijk instrument in communiceren. Niet alleen dat je invulling geeft, maar ook welke invulling van belang is. Het heeft te maken met zingeving en met interpretatie. De titelfoto laat enkele bladzijden zien uit een door mij inmiddels kapotgelezen boek. Het is een scene na een eerste huwelijksnacht en de pasgebakken echtelieden geven beiden een andere invulling aan, hebben een andere interpretatie van het concept ”een geslaagde eerste huwelijksnacht”.

Invulling geven

Pagina’s uit Breaking Dawn, deel 4 uit Stephenie Meyers Twilight serie

In een besloten groep voor lactatiekundigen hadden we het over de verschillende invulling of interpretatie van het door de lactatiekundige gegeven en door de cliënte gekregen advies. Die kunnen net zo ver uit elkaar liggen als de oordelen van Edward en Bella over hun eerste huwelijksnacht. Laat me een tipje van de sluiter oplichten: er zijn geen lactatiekundigen die een moeder zullen verbieden noch verplichten om borstvoeding te geven. Toch komt in verslagen van moeders nog al eens voor dat ”de lactatiekundige zei dat ik met borstvoeding moest stoppen” of ”de lactatiekundige zei dat ik niet met borstvoeding mocht stoppen”. Al dan niet stoppen zal tijdens een consult allicht ter sprake zijn gekomen, maar waarschijnlijk in een lijstje met opties om te overwegen, met uitleg waarom die opties al dan niet aan te raden zijn. We zouden als lactatiekundigen moeten reflecteren op onze manieren en bedenken of wij altijd op een heldere manier communiceren. Is ons taalgebruik misschien zodanig dat onze boodschap makkelijk anders valt te interpreteren? Misschien komen de lactatiekundige en haar cliënte, net als Edward en Bella uit te verschillende achtergronden om automatisch dezelfde invulling te geven aan bepaalde gebeurtenissen of conversaties.

Het is de taak van de lactatiekundige om zich zodanig in haar cliënten te verdiepen dat zij op een betekenisvolle, maar ook eenduidige manier met hen kan communiceren. Deze vaardigheid heet culturele competentie. Meestal geeft men invulling aan deze term in een interculturele context, waarbij men het voornamelijk heeft over bijvoorbeeld etnische culturele verschillen (autochtoon vs allochtoon). Maar ook binnen de autochtone hoofdcultuur kunnen subculturen bestaan door de verschillende woonomgevingen, opleidingsniveaus en sociaal-economische status (SES). Communicatieve vaardigheden, taalgebruik en ”gehoorzaamheid aan gezag” en allerlei andere gedragingen zijn in al die subculturen anders.

Een andere kant van invulling geven gaat over de manier waarop iemand haar vak uitoefent. Elk beroep begint met een basisopleiding, maar daarna gaat ieder haar eigen weg volgen. Het invulling geven aan je vak heeft, naast die basale opleiding, vooral heel erg te maken met hoe je zelf in het leven staat, wat je mens- en wereldbeeld inhouden en welke visie je hebt op zorg. Mijn mens- en wereldbeeld liggen niet in de mainstream opvattingen (daarvoor ben ik te eigenwijs, of misschien wel te anarchistisch) maar ook niet helemaal aan het andere uiterste. Zo houd ik van wetenschap, maar niet van het opdelen in steeds kleiner worden onderdelen. Ik ben meer holistisch in die zin dat ik bij het bekijken van een detail, altijd dat detail in zijn omgeving wil zien. Ik wil meer weten over achtergronden, factoren en omgeving, dan alleen het ene ding waarmee iets mis lijkt te zijn.

Vooral ook wil ik andere mensen behandelen zoals ikzelf behandeld wil worden.

Bijscholing CranioSacraalTherapie voor lactatiekundigen

invulling geven

Daarom blijf ik mezelf bijscholen. Meestal door lezen of conferenties, soms door een echte in-persoon bijscholing. De laatste was een bijscholing Cranio Sacraal Therapie voor lactatiekundigen. Erma van Dijk van Praktijk Landaya gebruikte een mooie cursusopzet: doen en ondergaan. Bij beide was loslaten en binnenlaten van belang.  Ik leerde technieken om zachter om te gaan met baby’s bij een onderzoek (en bij moeders ook) en ik leerde hoe je invulling kunt geven aan voelen en ervaren zonder direct te oordelen of te evalueren.  Mijn ingeoefende en ingesleten technieken om te observeren leren (durven) loslaten en zonder beoordeling laten binnenkomen wat een cliënt (moeder of kind) met haar lichaam vertelt.

Het deed me op een bepaalde manier denken aan HUG, een techniek om de lichaamstaal van kinderen te lezen en te vertalen naar de ouders of verzorgers.  Ook daarbij wordt met open blik naar het kind gekeken en wordt zijn lichaamstaal benoemd. Verschil is dat die benoeming wordt gevolgd door invulling geven, een interpretatie van de bedoeling of het doel van dat gedag. Als je HUG toepast ben je een soort tolk tussen ouders en kind. Dat kan erg handig zijn bij ouders die niet van nature hun kind kunnen ”lezen”.

1 antwoord

Trackbacks & Pingbacks

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.