Eind van het jaar

Bedoeld om te publiceren op Oudjaarsdag 2019, maar door de eigenzinnigheid van mijn computer en haar programma’s wordt het Nieuwjaarsdag 2020.

Eind van het jaar

Mopperend lees ik de krant. Allemaal oud nieuws op Oudejaarsdag. Overzichten tot je een ons weegt. Was de hele afgelopen week al zo, maar vandaag in het kwadraat. Een paar vaste columnisten die ook mopperden, daar kon ik me dan wel weer mee identificeren. Ik mopper niet op de vuurwerkschoffies, die, wat ze in deze wijk het hele jaar met mate doen, de afgelopen weken verhevigden en nu naar een all time high aan het toewerken zijn. Ik mopper niet, nee, nee, dat heb ik me voorgenomen. Ik verwonder me slechts. Mopperen lost niets op, het wordt er allemaal, met uitzondering van mijn humeur, niet minder van. Toch hoop ik met vurigheid dat er nu eindelijk eens een algemeen vuurwerkverbod komt. Van mij hoeft het allemaal niet. Ik schreef daar een paar jaarwisselingen geleden ook al over (In ”65”.). Ik ben niet zo van de tradities om de tradities, en al helemaal niet als die tradities voor andere mensen gevaarlijk of akelig zijn of als ze een aanslag zijn op het milieu.

Tradities zijn heilig tegenwoordig. Ook tradities waar mensen dood aan gaan, verwond of gehandicapt door raken, oorlogstrauma herbeleven of met astma-aanvallen in het ziekenhuis belanden. Zelfs onze premier vindt dat dat allemaal niet opweegt tegen het recht op tradities. Jammer dat de man niet verder kan kijken dan dat zijn traditionele neus lang is. Maar ja, wat wil je ook als hij al die vreselijke rotmaatregel van de maximumsnelheid heeft moeten nemen. Ik zal mij verder onthouden van grapjes met zijn achternaam, klein knalvuurwerk en vervelende maatregelen.

Ik zal me verder dan maar druk maken over tradities in de zorg voor kinderen en moeders die ook niet zo gezegend zijn als tradities heten te zijn. In het afgelopen jaar was er een groeiende aandacht voor tradities in de geboortezorg, die leiden tot vervelende baringservaringen, die zelfs niet zelden leiden tot PTSS. Zorgtradities gaan voor op het welbevinden en de ervaring van de vrouw en haar kind. De toenemende focus op puur lichamelijke uitkomsten (een levende baby is, ietwat kort door de bocht, het enige baringsresultaat dat telt) gaat volledig voorbij aan de eigen kracht en inbreng van de vrouw.

Ook de eerste dagen, weken na de geboorte van een kind staan bol van de tradities, waarvan het maar zeer de vraag is of het wel zo handig is om ze in ere te houden. Kindjes die vrij kort na de geboorte moeten worden schoongemaakt, aangekleed en in een eigen bedje gelegd is de eerste en de ergste denk ik. Het uit elkaar halen van moeders en kinderen is naar mijn inzicht de belangrijkste oorzaak voor heel veel voedingsproblemen en mogelijk latere opvoedingsproblemen. Dicht daarbij ligt de traditie van de kraamvisite. Dit zorgt voor verdere scheiding van moeder en kind en heel veel stress en vermoeidheid bij de moeder.

Nu kom ik aan een precair punt, namelijk de puur Nederlandse traditie van de kraamzorg. De kraamzorg zoals we die in Nederland kennen is een van de grootste verworvenheden van de zorg rond baring en kraambed. Het maakt die andere verworvenheid, de thuisbaring, mogelijk. Kraamverzorgenden zijn de belichaming van zorg zoals we die graag overal zouden zien. Maar. Er is natuurlijk altijd een maar. De tradities rondom de zorg voor borstvoeding in de kraamzorg zijn niet altijd even positief voor een goed begin van die borstvoeding en de hechting, de opbouw van een band tussen moeder en kind. Nog te vaak wordt er gewerkt met restricties in de nabijheid van moeder en kind, met restricties in aantal voedingen of duur van de voedingen, in restricties van de bewegingsvrijheid van de pasgeborene en het niet vertrouwen van het eigen weten van moeder en kind over wat zij nodige hebben en samen zelf kunnen.

Mijn wens voor het volgende decennium is dat de tradities in de geboorte- en kraamzorg losgelaten kunnen worden, dat er misschien nieuwe tradities kunnen worden gevestigd. Tradities met oog voor de werkelijke behoefte van de mensen waarvoor wordt gezorgd. Net zoals de Oud&Nieuw tradities kunnen worden aangepast met meer oog voor mens en milieu. Teer aanmoediging alvast een virtueel vuurwerk. Zonder uitstoot van CO2 of fijnstof, zonder huisdieren in paniek en met alle vingers, ogen en neuzen ook o 2 januari nog op hun plaats en intact. Ik wens je een spetterend en gelukkig nieuw decennium!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Eurolac Lactatiekunde werkt samen met

Het Nieuwe Borstvoeding Boek

Te koop in de webwinkel van Eurolac Lactatiekunde  of van Kenniscentrum Borstvoeding

Moederliefde

Moederliefde is krachtig uniek jouw geschenk aan je kind uniek en instinctief Onvoorwaardelijke nabijheid liefde rust borstvoeding. Tot het moment daar is dat het kindje zelf stappen zet om de buitenwereld te ontdekken en dan nog steeds onvoorwaardelijk er zijn en al het voor genoemde blijven aanbieden op verzoek. Moederliefde is ook papaliefde respecteren, stimuleren en waarderen!!

wat vind jij moederliefde?

Nieuwsbrief

Schrijf je in voor de Eurolac Nieuwsbrief en blijf op de hoogte van alle nieuwtjes